เอมเฮซาฟ (เร)

 

 เนเมอา (เม)

 

ณ ฮิตไทต์ ยุคอดีตกาล

 

องค์หญิงเนเมอา แห่งฮิตไทต์กำลังสรงน้ำในสระน้ำใสแจ๋ว ริมที่ประทับ องค์หญิงเนเมอามีผิวขาวผ่องนวลเนียน

นัยน์ตาสีดำสนิทพร่างพราวดุจดวงดาว เส้นผมสีดำขลับอันงดงาม

 

ฮิตไทต์มีปัญหากับ ชนเผ่าหลายเผ่าที่อาศัยอยู่ในฮิตไทต์ และยังมีปัญหากับกลุ่มโจรป่า หลายกลุ่ม จึงต้องผูกมิตรกับอียิปต์ และส่งองค์หญิงเนเมอาไปเป็นสนม

และวันนี้คือวันสุดท้ายที่องค์หญิงเนเมอาจะได้อยู่ในฮิตไทต์ หลังจากขึ้นจากสระน้ำ องค์หญิงก็สวมชุดที่นางกำนัลนำมาให้ ชุดสีขาวเกาะอก มีสายรัดสีทอง ใส่ปลอกแขนสีทอง และมีสร้อยคอที่ประดับด้วยทับทิมเม็ดใหญ่ที่คอบางระหง 

ในใจเนเมอาครุ่นคิดถึง เร ...เด็กชายลึกลับ(คาดว่าเป็นเจ้าชาย)ที่สัญญาว่าจะรับเธอไปเป็นราชินี เร สัญญาว่าจะมารับตอนอายุ 18 ปี แต่ขณะนี้ก็ยังไม่มีวี่แวว แม้เนเมอาจะอายุครบ 18 ปีแล้วก็ตาม จะมีก็แต่ฟาโรห์เอมเฮซาฟ ที่บอกว่าจะรับไปเป็นสนมแลกกับกองกำลังทหารที่จะเข้ามาช่วยฮิตไทต์

"ลูกหญิงจ๊ะ อยู่ในตำหนักหรือเปล่า? แม่มาหา" เสียงราชินี เซซาเฮนาฟ พระมารดาขององค์หญิงเนเมอาดังขึ้น

"อยู่ค่ะ ท่านแม่เฮนาฟ"

"ลูกไม่ต้องกังวลไปหรอกนะ เพราะสิ่งที่ลูกทำคือหน้าที่ หากถ้าลูกมีชายคนรักอยู่แล้วก็ไม่เป็นไร แม่จะส่งน้องหญิง เรราเนซาฟไปแทนลูกนะจ๊ะ"

 "ไม่เป็นไรค่ะ ท่านแม่ ลูกรู้ว่าหน้าที่สำคัญกว่าหัวใจ"

"จ้ะ งั้นรีบขึ้นรถม้าไปเถอะจ้ะ ลูกหญิง.."

 แล้วเมอาก็ขึ้นรถม้าไป เธอเผลอครุ่นคิดเกี่ยวกับเรื่ององค์ฟาโรห์จนเวลาล่วงเลยไป

 "องค์หญิงเนเมอา เสด็จจจจจ"

 เสียงป่าวประกาศถึงการเสด็จขององค์หญิงเนเมอาในท้องพระโรงทำให้องค์ฟาโรห์ เอมเฮซาฟเผลอจ้องมององค์หญิงเนเมอาโดยไม่รู้ตัว

องค์หญิงเนเมอาในชุดสีขาวสร้างความตกตะลึง ดวงตาแสนเศร้าสร้อยจ้องมององค์ฟาโรห์ก่อนจะคำนับ

 "หม่อมชั้น เนเมอา จากฮิตไทต์ เพคะ"

"อืม... เรร่า พาองค์หญิงไปตำหนักใหญ่" เอมเฮซาฟสั่ง ก่อนที่เรร่า จะพาองค์หญิงเนเมอาไปที่ตำหนักใหญ่

 และองค์ฟาโรห์ก็ประชุมต่อไปอีกพักใหญ่

 ด้านเนเมอาที่กำลังสรงน้ำอยู่  กลีบดอกเซเซียร์* (ดอกไม้สีขาว กลิ่นหอม สายพันธ์ใหม่ในอียิปต์)ที่ลอยบนน้ำสร้างอารมณ์หรรษาให้กับเนเมอา เมื่อสูดดมกลิ่นดอกเซเซียร์เข้าไป ความหอมช่วยผ่อนคลาย ความเครียดของเนเมอาจึงหายไปโดยไม่รู้ตัว

 ในขณะที่เนเมอากำลังเพลิดเพลินกับการเล่นน้ำ และดมกลิ่นดอกเซเซียร์ องค์ฟาโรห์ เอมเฮซาฟก็เปิดประตูเสียงดังเข้ามาในห้องสรงน้ำ

 "กรี๊ดดดดด" เสียงกรีดร้องของเนเมอาทำให้เอมเฮซาฟตกใจ เอมเฮซาฟเผลอจ้องเรือนร่างอวบอิ่มของเนเมอาโดยไม่รู้ตัว

เพี้ยะ!

เสียงตบหน้าฉาดใหญ่ของเนเมอาทำให้รอยนิ้วมือประทับบนใบหน้าองค์ฟาโรห์

 

"หืม? ซ่อนรูปนะ ใหญ่กว่าเดิมตั้ง 4 เท่าจากของสิบปีก่อน" เอมเฮซาฟเผลอพูดขึ้นจนเนเมอาหน้าแดงก่ำด้วยความอาย เผลอตบหน้าฟาโรห์ไปอีกรอบ

"สองปีก่อนไหน?" หลังจากพันผ้ารอบตัวแล้วจึงหันมาถาม

"... ไม่บอก"

"จะบอกไม่บอก"

"ไม่บอก"

เนเมอาจึงกระโจนเข้าใส่เอมเฮซาฟอย่างแรงโดยลืมสถานภาพตนเอง ผ้าขนหนูจึงเริ่มจะหลุดออกจากตัว เนเมอาจะดึงผ้าไว้ แต่เอมเฮซาฟรั้งเอวเนเมอาเข้าไปกอดจนผ้าที่พันตัวหลุดออกไปกองอยู่ที่ปลายเท้า

"หึหึ" เอมเฮซาฟหัวเราะเสียงโรคจิต ก่อนจะพูดขึ้นว่า

"จูบ1ครั้ง จะตอบ"

เนเมอาจึงกลั้นใจ หลับตาปี๋ จูบเอมเฮซาฟ แล้วรีบผละออก

"บอกได้ยัง"

"ไม่เอา บอกคืนนี้ คืนจันทร์เพ็ญ" แล้วเอมเฮซาฟก็ทิ้งเนเมอาไว้ ก่อนรีบวิ่งออกไป

 "หนอยแน่! หลอกฉันเหรอ" เนเมอาคิดแค้นในใจก่อนจะแต่งตัวให้เรียบร้อย และร้อยมาลัยสีสวยๆในตำหนักใหญ่